+ نوشته شده توسط رویا احمدی در شنبه پانزدهم شهریور 1393 و ساعت 17:2 |

+ نوشته شده توسط رویا احمدی در جمعه نهم خرداد 1393 و ساعت 0:44 |


برچسب‌ها: دور دوم, 33مین نشست ادبی, مثنوی خوانی
+ نوشته شده توسط رویا احمدی در شنبه بیست و دوم شهریور 1393 و ساعت 17:49 |


خلاصه بحث:

اگر چه مولانا در چند جاى از مثنوى به بحث از تشبيه و تنزيه پرداخته است و با بيانى ذوقى و در قالب شعر نظر خود را در اين مساله بيان نموده است، اما شاهكار او در اين بحث در داستان موسى و شبان آمده است، تابلويى كه مولوى از تشبيه و تنزيه به تصوير مىكشد در ضمن يك داستان كاملا عاميانه و در عين حال جذاب و دل انگيز است، قهرمانان اصلى اين داستان دو شخصيت كاملا متفاوتند يكى نماينده عقل گرايى محض و طبعا معتقد به تنزيه حق تعالى از هر گونه تشابه به مخلوقات و ديگرى نماينده قوه خيال و حاكميت آن بر عقل مىباشد، از اين رو قائل به تشبيه حق با ساير موجودات است.

مولوى در اين داستان با هر دو مكتب مخالفت مىكند و اين گونه معرفتها را خطا وناشى از جهل مىداند، او در اين داستان به خوبى نشان مىدهد كه جايگاه تنزيه جدا از موضع تشبيه است، او مقام ذات حق تعالى را منزه و مبرا از هر گونه تشبيه و تنزيه مىداند زيرا ذات حق، بى نهايت، مجرد محض و اصولا غير قابل شناخت است و به چنگ هيچ يك از قواى عقلى يا حسى در نمى آيد، از اين رو چنين موجودى امكان شباهت با چيزى را ندارد تا تشبيهى صورت گيرد .....
نکته حائز اهمیت در این داستان البته دفاع خداوند از شبان عامی است که نگاه انسانی مولانا را به تمامی ابنای بشر نشان می دهد.

+ نوشته شده توسط رویا احمدی در سه شنبه هجدهم شهریور 1393 و ساعت 21:56 |


برچسب‌ها: دور دوم, 32 مین نشست ادبی, مثنوی خوانی
+ نوشته شده توسط رویا احمدی در شنبه پانزدهم شهریور 1393 و ساعت 16:58 |

خلاصه ای از سخنان نشست:

 احادیث و روایات زیادی درباره مرگ اختیاری بیان شده است اما مهمترین حدیثی که عرفا در این باره به آن استناد می کنند «موتوا قبل اَن تموتوا»(بمیرید قبل از آن که بمیرید ) است که منظور از مردن ترک انانیت و فردیت و فدا کردن خواسته های نفسانی در راه رضای حضرت حق است .
صوفیه و عرفای راستین با آگاهی و شناخت صحیح از آیات و روایات ، مر گ اختیاری را در عرفان مطرح کردند و آن را شرط اصلی رسیدن آدمی به کمال مطلوب معرفی نمودند.
مولانا جلال الدین نیز با آشنایی کامل به قرآن وروایات صحیح اسلامی وبا توجه به دیدگاه های عارفان قبل از خود در مثنوی به شرح و توضیح مرگ اختیاری می پردازد و در قالب داستان ها و تمثیل های زیبا این مفهوم بلند عرفانی را به تصویر می کشد. 
مولانا معتقد است که هیچ چیز جز ذات پاک خداوند بلندمرتبه وجود حقیقی ندارد و جز حی لایموت و هر آنکه او بخواهد محکوم به مرگ و نابودی است، حال این جاست که برای مخلوقاتی که از طرف خداوند خلعت اختیار پوشانیده شده اند مرگ اختیاری معنا پیدا می کند، یعنی به میل خود می توانند از هستی مجازی خود بگذرند و آن را در ذات باریتعالی فانی نمایند، در این صورت است که می توانند در کنار خداوند جاودانه بمانند، مولانا رسیدن به این مرحله را با تهذیب نفس و ریاضت و مداومت بر ذکر حق امکان پذیر می داند....

+ نوشته شده توسط رویا احمدی در چهارشنبه دوازدهم شهریور 1393 و ساعت 14:5 |


برچسب‌ها: دور دوم, 31مین نشست ادبی, مثنوی خوانی
+ نوشته شده توسط رویا احمدی در شنبه هشتم شهریور 1393 و ساعت 19:28 |

+ نوشته شده توسط رویا احمدی در جمعه هفتم شهریور 1393 و ساعت 14:7 |

    اولین نكتهٔ ظریف و اساسی‌ای كه باید به عنوان كلید فهم داستان و پیام نهفته در آن، به آن توجه كنیم این است كه صحنهٔ واقعه و در حقیقت چیزی را كه دقوقی تجربه می‌كند، ساحل دریا است. (بسیار بعید است كه مولوی در انتخاب صحنه‌ها و سمبل‌ها توجه به معنا و منظور خاصی نداشته باشد). ما در بسیاری از جاهای مثنوی دیده‌ایم كه مولوی بحر و دریا را سمبل حقیقت، پاكی، وسعت، عمق، اصالت، زیبایی، وحدت و “كل“ بودن می‌داند و “خشكی“ را سمبل “نفس“، “خود“ و جریانات فكری می‌گیرد ـ و فكر را یك پدیده‌ی تصویری، سطحی، جزیی، محدود، خشك و فاقد محتوا، حیات و پویایی می‌داند ـ و این یك واقعیت است.

    دقوقی اگرچه مرد باتقوایی است و شوق وصل به حقیقت را دارد و تمام عمر در سیر و سفر و جستجوی حقیقت است؛ ولی تا لحظهٔ وقوع آن حادثه و تجربه، هنوز در حیطه‌ء “خشكی“، یا “خود“ و “نفس“ است. تا ساحل دریا، یعنی تا مرز رهایی از “خود“ و پیوستن به حقیقت پیش آمده، اما هنوز از “خود“ رها نشده است. دریا را می‌بیند، ولی تجربه‌های او همه از متن و موضع “خشكی“ است. و چون از موضع “خشكی“ یا “خود“ حقیقت را جستجو می‌كند، جست‌وجویش عبث و باطل است.

+ نوشته شده توسط رویا احمدی در چهارشنبه پنجم شهریور 1393 و ساعت 0:6 |

  داستان دقوقی و کرامات او در دفتر سوم مثنوی معنوی مولانا یکی از مهم ترین و رمزگونه ترین داستانهای این اثر بزرگ عرفانی است که تاکنون چندین تأویل از آن ارائه شده است. در نشست هفته قبل بخش اول این داستان مورد بررسی قرارگرفت و در نشست پیش رو به ادامه بحث و بررسی حول محور این داستان شگفت، عمیق و سوررئال مولانا خواهیم پرداخت.


برچسب‌ها: دور دوم, 31مین نشست ادبی, مثنوی خوانی
+ نوشته شده توسط رویا احمدی در پنجشنبه سی ام مرداد 1393 و ساعت 19:59 |
کانون مفاخر و مشاهیر ایران زمین


Powered By
BLOGFA.COM